Film nakrecono w calosci
w Rzymie, we Wloszech
WIADOMOSCI z OSTATNIEJ CHWILI
Oto specjalne sprawozdanie
z wizyty ksiezniczki Anny w Londynie.
To pierwszy punkt jej podrózy po europejskich stolicach.
Tlumy witaja ja po królewsku.
Tysiace wiwatuja na czesc córki jednego z najstarszych dworów Europy.
Po 3 dniach wystapien i wizycie w Buckingham Palace,
Anna odleciala do Amsterdamu.
Otworzyla tam nowy budynek lnternational Aid
i ochrzcila liniowiec.
W Paryzu brala udzial w oficjalnych spotkaniach,
majacych na celu umocnienie stosunków handlowych
z krajami Europy Zachodniej.
W Rzymie, Wiecznym Miescie,
wizyte ksiezniczki uswietnila widowiskowa parada
z udzialem orkiestry doborowego pulku bersaglieri.
Radosna ksiezniczka nie wygladala
na zmeczona tygodniem publicznych wystapien.
Ambasador jej kraju
we Wloszech wydaje dzis wieczór
w siedzibie ambasady przyjecie na jej czesc.
Jej Wysokosc.
Jego Ekscelencja, nuncjusz papieski, Monsignor Altomonte.
Sir Hugo Macey de Farmington.
- Dobry wieczór, Sir Hugo. - Dobry wieczór, Wasza Wysokosc.
Jego Wysokosc, maharadza Khanipuru wraz z Raikuuari.
Ciesze sie, ze mogla pani przyjsc.
Dziekuje, Wasza Wysokosc.
Lord Erick af Massinsjarna-Bergenskiold.
Ksiaze lstvar Barlossy Nagayavaros.
Milo mi.
Ksiaze i ksiezna von und zu Lucktenstichenholz.
Sir Hari Singh oraz Kmark Singh.
Hrabia i hrabina von Marstrand.
Dobry wieczór, hrabino.
Dobry wieczór.
Senhor Joăo de Camőes z malzonka.
Dobry wieczór.
Hassan El Din Pasha.
Milo mi.
Nie cierpie tej koszuli.
Nie cierpie swoich koszul nocnych. Bielizny tez.
- Masz piekne rzeczy, kochana. - Ale nie mam 200 lat.
- Czemu nie moge spac w pizamie? - W pizamie!
Przynajmniej w samej górze.
Czy wiesz, ze sa ludzie, którzy spia zupelnie nago?
Z radoscia stwierdzam, ze nie wiedzialam.
Posluchaj.
A kapcie?
Zalóz kapcie i odejdz od okna.
- Mleko i krakersy. - Moje zycie jest takie przykladne.
Pomoga ci zasnac.
Jestem zbyt zmeczona, zeby spac. Nie zmruze oka.
Posluchaj teraz jutrzejszego planu dnia,
rozkladu dnia.
O 8.30 sniadanie w ambasadzie.
O 9.00 jedziemy do fabryki samochodów,
gdzie zaloga wreczy ci auto.
- Dziekuje. - Nie przyjmiesz go.
Nie, dziekuje.
O 10.35 dokonasz inspekcji Organizacji ds. Rolnictwa.
- Otrzymasz od nich drzewko oliwne. - Nie, dziekuje.
- Przyjmiesz je. - Dziekuje.
10.55- plac budowy domu dla sierot.
Polozysz kamien wegielny. Przemowa z poniedzialku.
- Stosunki handlowe. - Tak.
- Dla sierot? - Nie, ta druga.
- Mlodziez i postep. - Wlasnie.
11.45- odpoczynek w hotelu.
Nie, co ja mówie. Konferencja prasowa.
Slodycz i przyzwoitosc.
Punkt 13.00- lunch z Ministrem Spraw Zagranicznych.
Biala koronkowa sukienka i bukiet
z malych rózowych rózyczek.
- 15.05- odslona tablicy pamiatkowej. - Dziekuje.
- 16.10- inspekcja oddzialu policji. - Nie, dziekuje.
- 16.45- przebierasz sie... - Milo mi. Cudownie...
Przestan!
Przestan, przestan!
- Juz dobrze, nie rozlalas mleka. - Nie dbam o to.
Jestes chora, kochanie. Posle po dr. Bannochhovena.
Nie chce go. Pozwól mi umrzec w spokoju.
- Wcale nie umierasz. - Zostaw mnie sama!
To nerwy. Opanuj sie, Anno.
Nie chce.
Wasza Wysokosc!
- Pójde po doktora. - To na nic.
Umre do jego przyjscia.
- Spi. - 3 minuty temu byla w histerii.
- Czy pani spi? - Nie.
Nie zajme Waszej Wysokosci duzo czasu.
Jest mi bardzo wstyd. Ni stad, ni zowad zaczelam plakac.
Placz jest rzecza naturalna.
Musi byc spokojna i opanowana na konferencje prasowa.
Prosze sie nie martwic.
Bede sie klaniac, usmiechac,
poprawie stosunki handlowe i...
Znowu sie zaczyna. Niech jej pan cos zaaplikuje.
Prosze jej podwinac rekaw.
- Co to? - Sen i spokój.
Pozwoli sie to Waszej Wysokosci odprezyc i poprawi nastrój.
To nowy lek, zupelnie nieszkodliwy.
Juz po wszystkim.
Nie czuje róznicy.
Zanim lek zacznie dzialac, uplynie troche czasu.
Prosze sie polozyc.
- Moge zostawic zapalona lampke? - Oczywiscie.
Prosze przez jakis czas robic to, na co Wasza Wysokosc ma ochote.
Dziekuje, doktorze.
General! Doktorze, szybko.
Nic mi nie jest.
Dobranoc, Wasza Wysokosc.
- Dobranoc, Wasza Wysokosc. - Dobranoc, doktorze.
- Stawiam 500. - 500. lle?
Jedna.
- Jedna, prosze. - Trzy.
Cztery.
Dwie dla tatusia.
- l jeszcze 500. - Bez sprawdzania.
500 i podnosze o tysiac.
- Dwie pary. - Trzy skromne siódemeczki.
Nerwowy strit. Zapraszam, gluptasy.
Prosze, prosze - 6,5 kawalka. Niezle. To jakies 10 dolców.
Jeszcze jedna partyjka i wyrzucam was na mróz.
Musze wczesnie wstac. Randka z Jej Wysokoscia.
Bedzie mi pozowac do zdjec.
Jak to wczesnie? Na moim zaproszeniu pisze: 11.45.
Czyzbys byl przed nim?
- Kto wie. - Nie ma sprawy.
To moje ostatnie piec kawalków i nie dostaniecie ich, hieny.
Dzieki, lrving. Do zobaczenia rano u Anny.
- Ciao, Joe. - Badz trzezwy.
Dobra, rozdajemy po siedem.
Tak sie ciesze.
Jak sie pan miewa?
Prosze uwazac.
- Pobudka. - Serdecznie dziekuje.
- Pobudka. - Nie, dziekuje.
Jest mi niezmiernie milo.
Mnie równiez.
Prosze usiasc.
Prosze sie podniesc, bo policja pania zwinie.
- Policja? - Tak.
14.15- powrót do hotelu, aby sie przebrac.
14.45...
Jak sie nie ma mocnej glowy, to nie powinno sie pic.
Choc martwa i pogrzebana Na dzwie k glosu twego
Nie opanuje pod ziemia Radosci serca mego
Zna pan ten wiersz?
No prosze.
Oczytana, elegancka kobieta,
a spi na ulicy.
Zechce mi to pani wyjasnic?
Jedynym ratunkiem dla swiata jest powrót do niewinnosci i przyzwoitosci
w sercach mlodych ludzi i...
Zgadzam sie, ale...
Prosze sie napic kawy i nic pani nie bedzie.
Prosze jechac pierwsza.
Niech pani wsiada i jedzie do domu.
- Tak sie ciesze. - Ma pani pieniadze?
- Nie nosze ze soba pieniedzy. - Zly nawyk.
Dobrze, podwioze pania. Chodzmy.
- Taksówka! - Nic nadzwyczajnego.
Dokad jedziemy?
- Gdzie pani mieszka? - Co?
- W Koloseum. - Az tak pijana pani nie jest.
Jaki pan inteligentny. Nie jestem wcale pijana.
- Jestem po prostu bardzo szczesliwa. - Prosze nie zasypiac.
Dokad jedziemy?
Dokad chce pani jechac? Dokad pania zawiesc?
Gdzie pani mieszka?
No juz. Gdzie pani mieszka?
W Koloseum.
- Mieszka w Koloseum. - Zly adres.
Jest juz bardzo pózno.
Moja zona... Mam trójke bambino, no, wie pan, bambino?
Jade taksówka do domu.
Via Margutta 51.
Via Margutta 51!
Jestesmy na miejscu. Jestem bardzo szczesliwy.
Tysiac lirów. Mille lire.
Raz, dwa, trzy, cztery mille.
- Dziekuje. - Dla mnie?
W porzadku. Posluchaj, za czesc tego napiwku
zawiez ja tam, gdzie zechce.
Dobranoc.
O, nie, nie. Momento.
Jak sie obudzi, powie ci, gdzie chce jechac.
Momento. To nie jest wagon sypialny.
Rozumie pan?
To nie mój problem, kolego.
Nie znam jej. Dobra.
To nie pana problem i nie mój problem.
Pan jej nie chce i ja jej nie chce.
Policja. Moze oni ja zechca!
Spokojnie, tylko spokojnie.
Tak sie ciesze.
Powinienem chyba pójsc do psychiatry.
Czy to winda?
To mój pokój!
Przykro mi, ale coraz bardziej kreci mi sie w glowie.
- Czy moge sie tu przespac? - Lózka do tego sluza.
Poprosze o koszulke z jedwabiu w rózyczki.
Bedzie sie pani musiala bez niej obyc.
- Prosze. - Pizama.
Przykro mi, juz od lat nie sypiam w koszulach nocnych.
Pomoze mi sie pan rozebrac?
Dobrze.
Prosze. Z reszta poradzi sobie pani sama.
Moge lyczka?
Nie!
- Prosze posluchac! - To dosc niezwykle.
Nigdy dotad nie bylam z mezczyzna sam na sam, nawet w ubraniu.
A co dopiero bez.
Nie przeszkadza mi to. A panu?
Wyjde chyba na kawe.
Prosze sie polozyc spac.
O, nie. Tutaj.
Jest pan bardzo mily.
Juz dobrze.
To jest pizama - do spania. Prosze sie w nia ubrac.
- Zrozumiano? - Dziekuje.
Pani spi na sofie. Nie na lózku, tylko na sofie. Rozumiemy sie?
- Zna pan mój ulubiony wiersz? - Juz mi go pani recytowala.
Arethusa powstala Z kanapy sniegu
WGórach Akroceraunijskich
- Keats. - Shelley.
Prosze sie skoncentrowac na pizamie.
- Da pani rade. - Keats.
Shelley. Za 10 minut bede z powrotem.
Keats.
Moze sie pan oddalic.
Wielkie dzieki.
- No i? - Ani sladu.
- Przeszukales caly hotel? - Od strychu do piwnic.
Nikomu ani slowa.
Ksiezniczka jest nastepczynia tronu.
To scisle tajne. Czy przyrzekasz zachowac milczenie?
- Tak jest. - A wiec dobrze.
Musimy teraz powiadomic lch Królewskie Mosci.
- Tak sie ciesze. - Cala przyjemnosc po mojej stronie.
Wariatka!
AMBASADA DONOSl O NAGLEJ CHOROBlE
JEJ WYSOKOSCI KSlEZNlCZKl ANNY.
A niech to, wywiad z ksiezniczka!
11.45!
Ksiezniczka Anna chora; Konferencja prasowa odwolana
Czesc, Joe.
- Dzien dobry, Joe. - Czesc, skarbie.
Pan Hennessy cie szukal.
Dzieki.
Wejsc.
- Szukal mnie pan? - Raczyl sie pan zjawic?
- Kto, ja? - W tym biurze zaczynamy prace o 8.30.
- Odbieramy przydzielone zadania... - Zrobilem to wczoraj.
- Co to mialo byc? - Wywiad z ksiezniczka, 11.45.
- Juz pan tam byl? - Wlasnie stamtad wracam.
- W takim razie przepraszam. - Nic nie szkodzi.
- To interesujace. - Skad, rutyna.
Odpowiedziala na pytania z listy?
Oczywiscie. Powinienem je gdzies tu miec.
Prosze sie nie trudzic, mam kopie.
Co Jej Wysokosc sadzi o pomysle powolania federacji europejskiej?
- Nie miala nic przeciwko temu. - Czyzby?
- Uwaza, ze wywrze to dwa skutki. - Dwa?
- Bezposredni i posredni. - Niesamowite.
Oczywiscie skutek posredni nie bedzie az tak bezposredni jak bezposredni.
- Znaczy, nie od razu. - Tak.
Co bedzie pózniej, nikt nie wie.
Tak, cóz.
Bystra uwaga.
Te ksiazeta mydla nam oczy. Sa madrzejsze niz nam sie wydaje.
A co sadzi o przyjazni miedzy narodami?
Mlodziez. Uwaza, ze mlodzi tego swiata
sa kluczem i droga do lepszego jutra.
Oryginalny poglad.
O, a w co byla ubrana?
- Znaczy, co miala na sobie? - To pytanie zwykle to oznacza.
- Zrobilo sie panu goraco? - Nie, spieszylem sie do biura.
Oczywiscie, z takim wywiadem.
- Wiec byla ubrana na szaro. - Nie powiedzialem tego.
- Zwykle nosi szare stroje. - W sumie to byl odcien szarosci.
Czy to byla suknia ze zlotym kolnierzem...?
Dokladnie. Nie wiedzialem, jak ja opisac.
Opisal pan ja bardzo dobrze,
biorac pod uwage fakt, ze Anna sie nad ranem rozchorowala
i lezy w lózku z goraczka,
a jej dzisiejsze spotkania zostaly odwolane in toto!
- ln toto? - Zgadza sie, in toto.
- Trudno mi w to uwierzyc. - Dopiero co pan u niej byl.
Prosze. Pisza o tym wszystkie gazety w Rzymie.
No dobrze, zaspalem. Kazdemu sie moze zdarzyc.
Gdyby pan wstal i przeczytal gazete,
moze natknalby sie pan na pewna wzmianke,
która uratowalaby pana przed brnieciem dalej
i klamaniem mi w zywe oczy.
Moze poszuka pan pracy przy testowaniu materaców!
- To jest ksiezniczka? - Tak, panie Bradley.
Nie Annie Oakley, Dorothy Lamour, czy Madame Chiang Kai-Shek.
Prosze sie przyjrzec. Moze kiedys nadarzy sie okazja na wywiad.
Stracilem posade?
Nie. Kiedy zechce pana zwolnic, nie bedzie pan musial pytac!
Bedzie pan to wiedzial.
To szaleniec.
Giovanni, tu Joe Bradley.
Sluchaj uwaznie.
ldz do mnie do pokoju i sprawdz, czy ktos tam spi.
Aha. Sě, panie Joe.
Niech pan zaczeka.
- Panie Joe? - Tak. Mów.
Bellissima.
Kocham cie, Giovanni! A teraz posluchaj.
Tak, panie Joe.
Pistolet? Nie.
Pistolet, nóz, cokolwiek.
Nikt nie moze tam wejsc, ani stamtad wyjsc.
Dobrze.
Wciaz tutaj?
lle by pan dal za wywiad z ta dama?
- Chodzi panu o Jej Wysokosc? - Na pewno nie o Anne Oakley...
- lle? - Co panu do tego?
- Nie ma pan szans... - A gdybym mial? lle?
Za zwykla pogadanke o sytuacji na swiecie - jakies 250.
Za jej poglady na temat mody o wiele wiecej.
- Jakies tysiac. - Dolarów?
Mówie o jej opiniach na temat zycia.
Osobiste, najskrytsze marzenia ksiezniczki.
Jej najglebsze mysli, wyjawione panskiemu korespondentowi
podczas prywatnego wywiadu wylacznie dla naszej agencji.
To sie nie nada, co? Tak tez myslalem.
Prosze tu do mnie.
- Poglady na temat milosci tez? - Prawie wylacznie to.
- Ze zdjeciami? - Mozliwe. lle?
Taki wywiad bylby wart 5 kawalków dla kazdej agencji prasowej.
Ale prosze mi powiedziec, jesli w ogóle jest pan trzezwy,
jak zamierza pan to zrobic.
Wejde do jej pokoju przebrany za termometr.
A wiec piec kawalków? Przypieczetujmy umowe.
Ksiezniczka lezy w lózku, a jutro jedzie do Aten.
- Wiem. - Zróbmy maly zaklad.
Stawiam 500, ze do tego wywiadu nie dojdzie.
- Czego pan tam szuka? - Sprawdzam, jaki dzis dzien.
- Umowa stoi. - Przypieczetujmy ja.
Juz teraz wisi mi pan 500 dolarów.
Po przegraniu tego zakladu dlug wyniesie tysiac.
Mam cie w garsci, naiwniaku.
Mial pan, przez dwa lata, ale to sie zmieni.
Wygram te forse i kupie bilet w jedna strone do Nowego Jorku.
Dalej, uwielbiam, jak narzekasz.
Wróce do pracy dla redakcji z prawdziwego zdarzenia,
a pan bedzie tu siedzial sam, z pusta smycza w reku.
Do zobaczenia, golabku.
- Signor Bradley. - W porzadku, Giovanni?
Sě, SignorJoe. Nikt nie wchodzil, nikt nie wychodzil.
- Zupelnie nikt. - Cudownie. Wielkie dzieki.
Giovanni... Chcialbys zarobic troche grosza?
- Grosza? - Tak.
Tak jest. To pewny interes.
- Podwajasz wklad w dwa dni. - Podwajam?
Potrzebny mi kapital inwestycyjny.
Gdybys mi pozyczyl troche gotówki...
Zalega pan za dwa miesiace z czynszem
i oczekuje pan, ze pozycze panu pieniadze?
Nie.
Pozalujesz tej decyzji.
Wasza Wysokosc...?
O co chodzi?
Drogi dr. Bannochhoven...
A, tak, oczywiscie. Cóz...
Nastapila znaczna poprawa.
Czy zyczy sobie pani czegos?
Tak wiele.
Prosze mówic.
Prosze mi wszystko powiedziec.
Snilo mi sie tyle rzeczy...
Tak? A co takiego?
Snilo mi sie, ze zasnelam na ulicy
i podszedl do mnie mlody mezczyzna. Byl wysoki i silny.
Byl dla mnie bardzo niemily.
Doprawdy?
To bylo wspaniale.
Dzien dobry.
Gdzie dr Bannochhoven?
Niestety, nie znam go.
Przed chwila z nim rozmawialam.
Obawiam sie, ze nie.
Mialam wypadek?
Nie.
Wiec moge smialo usiasc?
Naturalnie.
Dziekuje.
Czy to pana?
- Zgubila pani cos? - Nie.
Czy móglby mi pan powiedziec, gdzie jestem?
W moim, tak zwanym, mieszkaniu.
- Sprowadzil mnie pan tu sila? - Nie, wrecz przeciwnie.
- Czy bylam tu cala noc... sama? - Nie liczac mnie, tak.
Wiec spedzilam noc z panem?
To moze niezbyt trafne okreslenie,
ale w pewnym sensie, tak.
- Milo mi. - Mnie równiez.
- Jak sie pan nazywa? - Joe Bradley.
- Jest mi niezmiernie milo. - Nie tak bardzo jak mnie.
- Prosze usiasc. - Wielkie dzieki.
Jak ci na imie?
- Mozesz mi mówic: ''Ania''. - Dziekuje, Aniu.
- Kawy? - Która godzina?
- Okolo 13.30. - 13.30!
Musze sie ubrac i wyjsc!
Skad ten pospiech? Mamy czas.
Nie. Przysporzylam panu wystarczajaco klopotów.
Klopotów? To zaden klopot.
- Naprawde? - Przygotuje ci kapiel.
Prosze.
Zaczynamy.
Prosze. Wystarczy. No dobra.
Popusc troche.
lrving! Co tak dlugo?
Mówi Joe. Badz u mnie za piec minut.
Teraz nie moge. Jestem zajety.
Och, nie.
Mam pelne rece roboty.
Zalóz kolejny kostium. Kajak.
- Co to za sensacja, Joe? - To nie na telefon.
Moze z tego wybuchnac niezla afera.
To material na pierwsze strony gazet.
To albo sprawa polityczna, albo skandal, sam nie wiem,
ale na pewno cos wielkiego. Musze miec zdjecia.
Teraz nie moge. Jestem zajety.
Za pól godziny jestem umówiony z Francesca.
- Nie rozumiem. - Nie rozumiesz?
A, tu jestes.
Patrzylam na ludzi. Fajnie jest mieszkac w takim miejscu.
Czasami. Moge ci opowiedziec o kazdym z mieszkan.
Musze juz isc.
- Czekalam, zeby sie pozegnac. - Dopiero co sie poznalismy!
- Zjemy sniadanie? - Nie mam czasu.
To chyba jakies wazne spotkanie, skoro wybiegasz bez sniadania.
- Bo tak jest. - Pójde z toba.
Nie trzeba, znajde droge.
Dziekuje za odstapienie mi swojego lózka.
- Nie ma za co. Pestka. - Bardzo milo z pana strony.
Na sofie nie bylo pewnie za wygodnie.
Skad, nieraz na niej spie.
- Do widzenia, panie Bradley. - Do widzenia.
W prawo i w dól po schodach.
Dziekuje.
- Jaki ten swiat maly! - Tak.
O maly wlos bym zapomniala. Pozyczy mi pan pieniedzy?
A, tak.
Nie mialas przy sobie ani grosza.
lle chcesz?
Nie wiem. A ile pan ma?
Podzielmy sie na pól. Oto tysiac lirów.
Tysiac! A panu cos zostanie?
- To jakies 1,5 dolara. - Aha.
Dopilnuje, aby je panu odeslano. Na jaki adres?
Via Margutta 51.
Joe Bradley.
Do widzenia. Dziekuje.
Podwoje swój wklad, co? Ciekawe, jakim cudem.
- Jutro. - Jutro to bedzie futro.
Ma pani piekne wlosy.
- Prosze je sciac. - Sciac?
- Cóz... Tyle? - Wyzej.
- Wyzej? Tyle? - Wiecej.
- Tutaj! - Jeszcze wyzej?
No to gdzie?
- Tutaj. - Tutaj.
- Jest pani pewna? - Nie mam cienia watpliwosci.
- Obcinamy? - Obcinamy.
Obcinamy!
- Jest pani pewna? - Tak!
Tak!
Obciete!
Och, nie, nie.
Obciete!
Ladny aparat. Ladny...
Moge go pozyczyc?
- Panno Webber. - Tylko na dwie minutki.
Nie.
Prosze puscic, to mój aparat.
Gra pani w orkiestrze?
Artystka?
Malarka?
Wiem. Modelka.
- Modelka? - Dziekuje.
Doskonale.
Dobrze pani w krótkich. Sa teraz modne. Modne.
Tak, jak chcialam.
Moze wybierzemy sie wieczorem na tance?
Bedzie bardzo milo.
Potancówka jest na lodzi, na Tybrze, przy zamku Sant'Angelo.
Swiatlo ksiezyca, muzyka, romantyczna atmosfera. To bardzo...
- Prosze, przyjdzie pani? - Chcialabym.
Przyjaciele pani nie poznaja.
Pewnie nie.
- Bardzo dziekuje. - Dziekuje.
Bede na rzece od 21.00.
Prosze pamietac: Sant'Angelo.
Moi znajomi... Bylaby pani najladniejsza dziewczyna na zabawie.
Dziekuje. Do widzenia.
Dziekuje.
Tysiac lirów.
- Nie mam pieniedzy. - Nie?
Przykro mi, ale nie mam tyle.
Prosze spojrzec.
Przykro mi.
- A, to ty! - Tak, panie Bradley.
Wygladasz inaczej.
- Podoba sie panu? - Bardzo.
Wiec to bylo to zagadkowe spotkanie.
- Musze cos panu wyznac. - Czyzby?
Tak, zeszlej nocy ucieklam... ze szkoly.
Dlaczego?
- Problemy z nauczycielka? - Nie, nic w tym stylu.
Nie ucieka sie bez powodu.
Mialam zamiar zaraz wrócic.
Lekarz podal mi cos na sen.
Rozumiem.
- Zlapie taksówke i wracam. - Posluchaj, zanim to zrobisz,
zabaw sie troche.
Dobrze, jeszcze godzinke.
Zacznij zyc, odpusc sobie caly dzien.
Moglabym robic to, o czym zawsze marzylam.
Na przyklad?
Chcialabym robic to, na co mam ochote, przez caly bozy dzien.
Jak wizyta u fryzjera, jedzenie gelati?
Tak. Chcialabym usiasc w malej kafejce,
ogladac wystawy sklepowe, spacerowac w deszczu.
Zabawic sie, zrobic cos ekscytujacego.
Dla pana to pewnie nic wielkiego.
Swietny plan.
Cos ci powiem. Zróbmy to wszystko... we dwoje.
- Nie musi pan isc do pracy? - Nie. Zrobie sobie wakacje.
Szkoda panskiego czasu na takie glupstwa.
Czyzby? Pierwsze zyczenie, kafejka na deptaku.
Znam doskonale miejsce.
Co powiedza w szkole na twoja fryzure?
Dostana ataku serca.
A co by powiedzieli na to, ze spalam u pana?
Nie mów nic swoim rodzicom, a ja nie powiem moim.
Umowa stoi.
- Czego sie napijesz? - Poprosze o szampana.
Szampan?
Szampan dla pani i zimna kawa dla mnie.
Niezla szkola, szampan na lunch.
- Tylko od swieta. - To znaczy?
Ostatnio na rocznice ojca.
- Rocznice slubu? - Nie.
Na 40 rocznice... rozpoczecia pracy zawodowej.
40 lat pracy. No prosze.
Czym sie zajmuje?
Mozna powiedziec, ze pracuje w Public Relations.
Cóz, to ciezka praca.
- Mnie nie pociaga. - A twojego ojca?
Zdarza mu sie narzekac.
To dlaczego jej nie rzuci?
Ludzie z tej branzy nie rzucaja swojej pracy,
chyba ze ze wzgledów zdrowotnych.
W takim razie, jego zdrowie.
Wszyscy tak mówia.
- Smakuje? - Tak, dziekuje.
A co pan robi?
Trudnie sie sprzedaza.
Doprawdy? lnteresujace. A co pan sprzedaje?
Nawozy. Srodki chemiczne i tym podobne.
- lrving! Z nieba mi spadles! - A co, zapomniales portfela?
- Usiadz. - Nie przedstawisz mnie?
To mój dobry znajomy - lrving Radovich. Ania, lrving.
- Ania...? - Smith.
- Och. Czesc, Smitty. - To dla mnie zaszczyt.
Czy ktos ci juz mówil, ze wygladasz kubek w kubek...
- To ja juz chyba sobie pójde. - Nie idz, zostan z nami.
Ale tylko do czasu przyjscia Franceski.
Prosze mi powiedziec, co to znaczy ''kubek w kubek''?
- Kelner! - To amerykanskie wyrazenie.
Uzywa sie go, mówiac o kims z duzym urokiem osobistym.
Och, dziekuje.
Nie ma za co.
Kuzynki.
Pan Bradley opowiadal mi wlasnie o swojej pracy.
- Chcialbym to uslyszec. - A co pan robi?
Pracujemy w ten samej branzy, tyle ze ja...
Tak mi przykro, lrving.
- Co ty...? - Przepraszam.
Nie trzeba mi dwa razy powtarzac. Do zobaczenia.
- Kelner niesie panskiego drinka. - Spokojnie, lrving.
Przepraszam za to zajscie. Siadaj, stary.
Tak jest.
Przyciskasz mnie do muru.
Uwazaj tylko, zebys czegos nie chlapnal.
- l kto tu na kogo chlapie? - Ty.
- Ja? - Tak.
Skad wytrzasnelas tego pomylenca?
Ty jestes w porzadku. Twoje zdrowie. Niech ci sie wiedzie.
Gdyby nie te krótkie wlosy, przysiaglbym, ze...
Dzieki.
Poslizgnales sie, malo brakowalo.
- Poslizgnalem sie? - Tak.
- Wcale nie. - Naciagnales miesien...
- Nic ci do tego! - Trzeba sie tym zajac.
- Wybacz nam na chwile. - Oczywiscie. Tak mi przykro.
Co ty wyprawiasz, Joe? Lapy przy sobie.
- Masz zapalniczke? - Co?
- Masz? - Tak.
Co bys zrobil za piec kawalków?
- Piec kawalków? - Posluchaj...
Ona nie wie, kim jestem.
- Musze ochraniac swój artykul. - To naprawde Jej...
Twoje zdjecia podwoja jego wartosc.
- ''Ksiezniczka obniza loty.'' - Dostaniesz 25 procent.
- Z pieciu tysi? - Co najmniej. Hennessy sie zgodzil.
- To daje 1500 dolarów! - 1250.
- Przypieczetujmy to. - A teraz pozycz mi 30000.
To 50 dolców! Kupujesz klejnoty królewskie?
Nasz gosc pije szampana. Musimy ja zabawiac.
Nie mozemy chodzic po miescie ze zbiegiem!
Wchodzisz w ten interes czy nie?
- Masz mi oddac w sobote. - Dobra. Gdzie ta zapalniczka?
Do roboty.
- W porzadku? - Slucham?
- Panskie ucho. - Moje ucho?
Tak, Joe mi je nastawil.
- Zapalisz? - Chetnie.
To mój pierwszy papieros w zyciu.
Pierwszy?
- W szkole nie ma palenia? - Twój pierwszy papieros.
No, dziala.
l jak, smakuje?
- Nic szczególnego. - Zgadza sie, nic szczególnego.
Rozprostuje troche nogi.
- Ja zaplace, lrving. - Stac cie.
Co teraz robimy? Nakreslimy jakis plan?
Tylko nie to slowo.
Nie mialem na mysli planu zajec... planu lekcji.
- Chodzilo mi o plan zabawy. - Chodzmy juz.
Jestes gotowy, lrving?
- Tak. - No, to chodzmy.
Francesca. Och, to jest...
- Smitty. - Klasa dziewczyna, lrving.
Na wage zlota.
- Joe. - Dokad to?
Mam robote, skarbie. Zadzwonie wieczorem.
Spójrz na nich! Mieli sie nie rzucac w oczy.
Prosil pan o cywilne ubrania.
Hej, wracaj.
Amerykanska Agencja Prasowa
Koniec z matactwami.
Agencja Prasowa? Co on mial na mysli?
Wystarczy wspomniec, ze jest sie z prasy, a wszystko uchodzi na sucho.
Jechaliscie skuterem do kosciola, zeby sie pobrac!
Joe to pierwszorzedny klamca.
Gratulacje!
Spokojnie, nie bede pana trzymac za slowo.
Wielkie dzieki.
- Bez przesady z ta wdziecznoscia. - Dobrze.
Ja tez jestem dobra klamczucha, prawda?
- Najlepsza, jaka znam. - Wielce dziekuje.
Chodz ze mna.
To Usta Prawdy.
Legenda glosi, ze jesli klamca wlozy w nie reke,
straci ja.
- Co za koszmarny pomysl. - Spróbuj.
Niech pan spróbuje.
Pewnie.
Witam!
- Ty draniu, nic sie nie stalo! - Przepraszam. To byl zart.
- Nie odgryzl panu reki. - Przepraszam.
- W porzadku? - Tak.
Dobrze, chodzmy. Uwazaj!
Zaparkuje za rogiem.
Co oznaczaja te tabliczki?
Kazda z nich reprezentuje wysluchana prosbe.
Wszystko zaczelo sie podczas wojny.
Pewien mezczyzna z czwórka dzieci byl na ulicy podczas nalotu.
Dobiegl do sciany, szukajac schronienia, i modlil sie.
Bomby spadly nieopodal, ale nikt nie zostal ranny.
Mezczyzna zawiesil tu pózniej pierwsza tabliczke.
Teraz to miejsce kultu.
Kiedy czyjas modlitwa
zostaje wysluchana, przybywa kolejna tabliczka.
Piekna historia.
Poczytaj je sobie.
Pomyslalas sobie zyczenie? Zdradz mi je.
Szanse na to, zeby sie spelnilo, sa znikome.
Co teraz?
Chodzmy potanczyc na lodzi.
- Przy zamku Sant'Angelo. - Pójdziemy tam wieczorem?
- Czemu nie? - Cokolwiek zechcesz.
O pólnocy przemienie sie w dynie i odjade hen w szklanym pantofelku.
To bedzie koniec basni.
- lrving musi juz chyba isc. - Doprawdy?
Masz to wazne spotkanie w interesach.
- A, spotkanie. - Zyciowa szansa.
Tak. Do zobaczenia, Smitty.
- Powodzenia. - Dzieki.
Witaj.
Musze wyznac, ze jest pan kubek w kubek.
Co? A, dziekuje.
Poswiecil pan swój dzien, aby spelnily sie moje marzenia.
- Dlaczego? - Czulem, ze tak trzeba.
Nie wiedzialam, ze tacy uczynni ludzie jeszcze istnieja.
Zaden problem.
Ani tak bezinteresowni.
Chodzmy sie napic.
Przyszla pani.
Szukalem pani. Myslalem, ze juz pani nie przyjdzie.
- Obcinamy, na krótko! - Ladnie, prawda? Modnie.
- Bardzo ladnie. - To pan Bradley.
Mario Delani.
- Starzy znajomi? - Obcial mi wlosy.
Zaprosil mnie tutaj.
- Jak sie pan nazywa? - Mario Delani.
Mario Delani. Bardzo milo pana poznac.
Mnie równiez.
Czy móglbym pania prosic do tanca?
- Pozwoli pan? - Alez oczywiscie.
Dziekuje.
- Duzo przegapilem? - Jestes w sama pore.
- Z kim Smitty tanczy? - Ze swoim fryzjerem.
Obcial jej po poludniu wlosy i umówil sie na wieczór.
''Ksiezniczka i fryzjer?''
- Co sie stalo? - Momento.
August!
Dziekuje.
Na razie.
Wasza Wysokosc.
Tanczymy w kierunku wejscia. Na brzegu czeka samochód.
- Nie. - Wasza Wysokosc!
To pomylka. Prosze mnie puscic!
Prosze puszczac. Panie Bradley! Prosze mnie puscic! Panie Bradley!
Dolóz mu jeszcze raz, Smitty!
- Trzymaj kluczyki do auta. - Policja!
Stoi po drugiej stronie mostu.
- W porzadku? - Tak, a ty?
O, cudownie.
Bylas wspaniala.
Ty tez nie byles najgorszy.
Ja...
Lepiej stad chodzmy.
Sluchacie programu American Hour,
kontynuujemy wieczór muzyczny.
- Wszystko zniszczone? - Nie. Zaraz wyschna.
Do twarzy ci w tym. Powinnas nosic moje ubrania.
Wyglada na to, ze to robie.
Napijmy sie troche wina.
- Ugotowac cos do jedzenia? - Nie mam kuchni.
- Jadam w restauracjach. - Odpowiada ci to?
W zyciu nie zawsze robimy to, na co mamy ochote.
- Prawda? - Prawda.
- Zmeczona? - Troche.
- To byl dzien pelen wrazen. - Byl wspanialy.
Sluchacie specjalnego wydania wiadomosci programu American Hour.
Nadal brak wiesci na temat stanu zdrowia ksiezniczki Anny,
która zachorowala wczoraj podczas ostatniego etapu podrózy po Europie.
Jej stan moze byc powazny,
co wzbudzilo fale zaniepokojenia wsród obywateli jej kraju.
- Wiadomosci moga poczekac. - Tak.
Moge sie jeszcze napic?
Szkoda, ze nie moglam nic ugotowac.
Uczyli was tego w szkole?
Potrafie dobrze gotowac. Moglabym tym zarabiac na zycie.
Potrafie tez szyc, sprzatac, prasowac.
Potrafie robic to wszystko,
ale nie mialam szansy wykazac sie w praktyce.
Wyglada na to, ze bede musial znalezc mieszkanie z kuchnia.
Tak.
Musze juz isc.
Ania...
...musze ci cos powiedziec.
Nie, prosze.
Nic nie mów.
Musze sie ubrac.
Zatrzymaj sie za rogiem.
Dobrze.
- Tutaj? - Tak.
Tutaj sie rozstaniemy.
Dojde do tamtego rogu i skrece.
Chce, zebys odjechal.
Nie patrz, w która strone ide.
Odjedz, zostaw mnie tu.
Tak jak ja zostawiam ciebie.
Dobrze.
Nie umiem sie zegnac.
Nie wiem, co powiedziec.
Nie mów nic.
Wasza Wysokosc,
musiala chyba pani cos robic w ciagu tych 24 godzin.
Robilam.
Co mam powiedziec rodzicom Waszej Wysokosci?
Ze zle sie czulam, ale juz mi przeszlo.
Prosze zrozumiec, ze mam swoje obowiazki,
tak samo jak Wasza Wysokosc swoje.
Wasza Ekscelencjo,
mam nadzieje, ze nie uzyje pan tego slowa ponownie.
Gdyby nie to, ze zdaje sobie sprawe z powinnosci wobec rodziny i kraju,
nie wrócilabym tutaj dzisiaj.
Mozliwe nawet, ze w ogóle.
Rozumiem, ze mamy bardzo napiety plan dnia,
wiec jestescie wolni.
Nie chce mleka ani krakersów.
To wszystko, dziekuje, hrabino.
- Masz? - Niby co?
Wywiad z ksiezniczka. Masz go?
- Nie. - Co? To niemozliwe.
- Kawy? - Nie wymiguj sie.
- A kto tu sie wymiguje? - Ty. Za wiele wiem.
Wypytujesz, ile taki wywiad jest wart i znikasz.
Potem docieraja do mnie pogloski, ze ksiezniczke widziano w miescie.
Wierzy pan we wszystkie pogloski?
Slyszalem tez wiele innych. O imprezce nad rzeka
i aresztowaniu osmiu tajniaków z pewnego kraju.
Potem ksiezniczka doznaje cudownego uzdrowienia.
To wszystko trzyma sie kupy.
Nie mysl sobie, ze podbijesz cene. Umowa to umowa. A teraz mów.
- Gdzie ten artykul? - Nie mam zadnego artykulu.
- To po co... - Joe!
- Bedziesz pod wrazeniem. - lrving.
Witam, panie Hennessy.
lrving!
- O co tu chodzi? - Wpadasz tu i chlapiesz ozorem!
- Ja? - Ostrzegalem cie.
- Pamietasz? - l jak ja teraz wygladam?
- Chodz, wysuszysz sie. - Daj spokój.
- Mówiles mu o Smitty? - O kim?
- Nie uwierzy... - lrving!
Znowu zaczynasz.
- Joe... - Poczekaj z tym.
- ldz do domu i ogól sie. - Ogolic sie?
Siedz przynajmniej cicho do konca naszej rozmowy.
Co to ma byc?
Co wy krecicie? Kto to jest Smitty?
- Pewien gosc. - Co tam macie?
Zdjecia przyjaciólek lrvinga. Nie sa w pana guscie.
- Zreszta, kto wie? - Nie zmieniaj tematu.
- Wczoraj mówiles... - Mialem dobry trop.
Ale mylilem sie. Nie mam dla pana zadnej sensacji.
No dobrze.
Konferencja prasowa odbedzie sie dzisiaj.
Moze przeprowadzisz ten wywiad.
Wisisz mi 500 dolców.
- Prosze mi to potracic z pensji. - Masz to jak w banku.
Co sie tu dzieje? Mamy lepsza oferte?
lrving...
Nie wiem, jak ci to powiedziec, ale...
Pozwól, ze usiade.
Co sie tyczy sensacji, która miales zilustrowac,
nie ma zadnej sensacji.
Dlaczego?
Przynajmniej, jesli chodzi o mnie.
Zdjecia wyszly nie najgorzej. Chcesz rzucic okiem?
l to z takiego negatywu.
- Jej pierwszy papieros! - Tak.
Usta Prawdy.
Myslalem o naglówku: ''Fryzjer wcina sie w srodek''.
To zdjecie byloby w srodku.
''Sciana spelnionych marzen''.
Swietna mysl.
To na poczatek, a potem kolejne spelnione marzenia?
To z archiwum. ''Ksiezniczka przeprowadza inspekcje policji''.
Tak...
''Policja przeprowadza inspekcje ksiezniczki''.
- Co ty na to? - Niezle.
To przebija pozostale.
- Ojej! - Niezle, co?
- Ale zdjecie! - Niezle, co?
''Ochroniarz zarobil w czape''.
A co powiesz na to? ''Koronowana glowa?''
A, czaje. Joe, masz...
Anna to latwy cel.
Sezon otwarty na ksiezniczki sie nie konczy.
- Chyba ci odbilo. - Tak, wiem, ale...
Posluchaj, nie moge ci zabronic sprzedania tych zdjec.
- Dostaniesz za nie dobra cene. - Zebys wiedzial.
- ldziesz na konferencje prasowa? - A ty?
Tak. Zlecenie to zlecenie.
Racja.
Do zobaczenia.
Skromny, bo skromny, ale to zawsze dom.
Panie i panowie, prosze podejsc blizej.
Jej Wysokosc Ksiezniczka.
Wasza Wysokosc,
czlonkowie prasy.
Panie i panowie,
Jej Wysokosc odpowie teraz na pytania.
Chcialbym na poczatek
wyrazic nasze zadowolenie
z powrotu do zdrowia Waszej Wysokosci.
Dziekuje.
Czy Wasza Wysokosc uwaza,
ze powolanie federacji rozwiazaloby problemy gospodarcze Europy?
Popieram wszelkie kroki,
prowadzace do blizszej wspólpracy miedzy krajami Europy.
A co Wasza Wysokosc sadzi
o mozliwosci przyjazni miedzy narodami?
Ufam, ze jest to mozliwe...
...tak samo jak przyjazn miedzy ludzmi.
Pragne dodac, w mieniu agencji prasowej, dla której pracuje...
...ze ufnosc Waszej Wysokosci nie jest bezpodstawna.
Bardzo sie ciesze, ze tak pan uwaza.
W którym z miast podobalo sie Waszej Wysokosci najbardziej?
Na swój sposób, kazde z nich bylo niezapomniane.
Trudno byloby...
W Rzymie! Nie mam co do tego watpliwosci.
Bede mile wspominac te wizyte
do konca swoich dni.
Mimo pani niedyspozycji?
Mimo to.
A teraz czas na zdjecia.
Dziekuje, panie i panowie.
Bardzo dziekuje.
Chcialabym teraz poznac osobiscie niektórych czlonków prasy.
Hitchcock z ''Chicago Daily News''.
- Ciesze sie, ze tu pana widze. - Dziekuje.
Scanziani z La Suisse.
Klinger, Niemiecka Agencja Prasowa.
Maurice Montabré z ''Le Figaro''.
Sytske Galema, ''De Linie'', Amsterdam.
Jacques Ferrier z ''lci Paris''.
Gross z ''Davar'', Tel Aviv.
Cortés Cavanillas z ''ABC'', Madryt.
Lampe z ''New York Herald Tribune''.
- Dzien dobry. - Dzien dobry.
lrving Radovich, serwis fotograficzny.
Milo mi.
Prosze przyjac
kilka zdjec, upamietniajacych wizyte Waszej Wysokosci w Rzymie.
Bardzo panu dziekuje.
Joe Bradley, Amerykanska Agencja Prasowa.
Bardzo sie ciesze, panie Bradley.
Moriones, ''La Vanguardia'', Barcelona.
Stephen House z ''London Exchange Telegraph''.
Dzien dobry.
De Aldisio, Francuska Agencja Prasowa.
Napisy: Agnieszka Kopinska
Polish